فریاد زدن هایت را  دوست دارم

                             و زدن فریادت را

شاید  روزی رسد که دگر فریادی نگیرد وجودم را

                  آن وقت است که فهمیدم برای همیشه رفتی

حال که رفتی می دانم که دیگر نمی توانم بفهمم تو را

                                                  حال فهمیدم که

                                                    تکیه بر باد

                                                    قرار این دل بی قراره ...

حال اگر باز به سراغم آیی

                          دگر از گف ندهم آسانت

                             ترسم این شعله ی سوزنده عشق

                                          آخر آتش فکند بر جانم .....